23. mei, 2015

Zo Breekbaar is het leven.

Wanhoop verdriet en pijn.
Waarom moet een mens zo lijden.
Het moment van afscheid nemen.
Was vandaag daar.

We omhelsden, kusten en troosten elkaar.
Zo zwak en breekbaar ligt hij daar.
Tranen rollen over zijn wang.

Voorzichtig veeg ik ze weg.
Probeer hem nog wat te troosten.
Hij wil nog helemaal niet gaan!
Maar zijn lijf is vreselijk ziek.

Gesloopt door die vreselijke ziekte.
Het greep razendsnel om hem heen.
Verdriet en angst klinkt in zijn zwakke stem.
Hij voelt zich zo alleen.

Vraagt wel honderd keer goed voor zijn naaste te zorgen.
Natuurlijk doen wij dat!
Zijn kind is onze schoonzoon.
Zijn kleinkinderen zijn dezelfde als die van ons.
En zijn schoondochter is ons kind.

Voorzichtig houden wij hem vast.
En beloven er altijd voor hen te zijn.
Langzaam laat hij ons los.
Zijn gezicht vertrokken van verdriet angst en pijn.

R.I.P Lieve Huub

Joanna

Joanna Daalder