6. aug, 2015

Jouw oogjes zijn zo triest.

Kijkend in jouw mooie oogjes.
Je trieste blik snijdt door mijn ziel.
Dat een kind zo vreselijk moet lijden.
Daar kan ik met mijn verstand niet bij.

Elke dag opnieuw aan het vechten.
Elke dag opnieuw die angst en pijn..
Het zou toch echt heel anders moeten.
Het hoort toch echt niet zo te zijn.

Voor je ouders en naasten familie.
Is deze strijd niet te bevatten.
Hun kleine lieveling zo te zien vechten.
Dat nieuws sloeg bij hen in als een bom.

Met angst en beven staan ze bij hun kind.
Zij willen die schat alleen maar gezond en gelukkig zien.

Alles! Moet nu plotsklaps wijken.
Heel hun bestaan staat op zijn kop..
Maar met hoop en vereende krachten.
Bouwen ze een enorme vechtlust op.

Hun kleine schat Moet! Overleven.
Niemand haalt ze van dat plan.
Werkelijk alles gaan ze proberen .
Alles doen wat je maar kan.

De liefde voor hun kleine schat.
Die sleept ze door de dagen heen.
Samen strijden ze tegen die ziekte.
Want hun kanjer kan het niet alleen.

Niets laten ze onbenut.
Elk klein beetje hoop doet leven.
Nee... nimmer geven zij het op.

Resultaten worden dan wat beter.
Hun klein lieverd gaat iets vooruit.
Kijk maar naar de blik in de mooie oogjes.
Kijk maar naar de glimlach op de vrolijke snuit.

Er is nog een lange weg te gaan.
Vol terugslag en verdriet.
Maar vechten moeten jullie blijven.
Opgeven! Dat zeker niet.

Joanna


Joanna Daalder