17. aug, 2015

De oude vrouw.

Daar zit ze dan, de oude vrouw.
In haar rolstoel wordt zij voortgeduwd.
Waarschijnlijk zijn het haar kinderen die de kar laten rollen.
Gebogen hoofd iele handen in haar schoot.

Vandaag is het zondag.
De dag dat de oude vrouw wordt opgehaald.
Ze zit in het verzorgingshuis vlakbij.
En komt alleen niet meer naar buiten.
De kinderen nemen haar daarom mee.

Het is zo vreemd om te zien.
De oude vrouw wordt vandaag even gelucht.
Zeg ik zachtjes tegen mijn man.
De begeleidende man en vrouw.
Horen wij praten op een kinderlijke manier.

Nou van mij hoeft dat niet zo!
Reageer ik verdrietig.
Als de wereld helemaal aan me voorbij gaat.
Heet dit voor mij. Leven zonder te leven.
De oude vrouw zo breekbaar in de kar.

Nauwelijks of helemaal niet meer bewust.
Van de dingen om haar heen.
Leven zonder te leven!
Wie kan zeggen of ze nog geniet.
Zij zelf in elk geval niet.

Zwijgend zit zij in haar kar.
De man en vrouw erachter zijn erg lief.
Nog een slokje? Hoor ik ze zeggen.
Maar de oude vrouw in de kar reageert niet.

Zonder antwoord wordt het drinken tegen haar lippen aangezet.
Gewillig laat ze het allemaal toe.
Leven zonder te leven.
De oude lieverd kijkt zo moe.

Haar begeleiders staan weer op.
Zo mam we brengen je nu weer naar huis.
De oude vrouw reageert niet eens.
Die voelt zich nergens meer thuis.

Leven zonder te leven!
Soms is het teveel.
Bij onze dieren gaat dat makkelijker.
Daar wordt voor hen beslist.

Of het leven nog te leven is.
Of dat inslapen het beste is.
Niemand kan het weten!
Hoe de oude vrouw zich nu voelt.

Ze hebben haar even gelucht.
Dat was zo goed bedoeld.
Straks is ze weer eenzaam.
Hulpeloos en alleen.

Leven zonder te leven.
Misschien gaat ze liever heen.

Joanna





Joanna Daalder