2. nov, 2015

Voor Madelief en Suus

Gelezen heb ik je laatste bericht.
Mens! Wat maak je toch veel mee!
Alles moeten jullie maar zien te verwerken.
In het land ver over zee.

Jullie kleine meisje, doet het eigenlijk best wel goed.
Het het doet je moeder hart zo'n pijn.
Als je ziet, hoeveel ze lijden moet.

Ook wordt er dan van je verwacht.
Om mee te werken!
Haar vast te houden in een pijnlijke strijd.
Dit breekt van binnen je moederhart.

Maar je moet helpen!
En zij heeft zoveel pijn.
Jouw lieve kleine meid.

Maar iemand die haar vertrouwd is.
Die laat ze dit wat makkelijker doen.
Ze prikken en zetten weer een lijn.
Mama houdt haar stevig vast.
Knuffelt... troost en geeft een zoen.

Wat gaat dit tegen je gevoelens in
Je kind zoveel pijn te moeten doen.
Maar begrijp hoe stom het ook klinkt.
Het is om haar gezondheid te doen.

Elke moeder mag haar gevoelens tonen.
Door uit te barsten in woede of verdriet.
Ook voor jou gelden die regels.
Dus verstop je emoties niet.

Lieve Madelief! Wat bof jij met mama Suus.
En natuurlijk papa en de rest van het gezin.
Maar hoe je het ook wend of keert.
Altijd staat Madelief midden in.

Heel het leven in het verre land.
Draait nu alleen om haar!
Vind je het gek dat het soms teveel wordt.
Jij bent ook gewoon Suus maar.

Niet allen Madelief moet heel veel lijden.
Vergeet ook papa en mama niet.
Die moeten altijd maar blijven lachen .
Ook al verstikken ze soms van verdriet.

Maar de positieve reacties.
Die haar behandeling tot nu toe laten zien.
Die geven jullie kracht en moed om door te gaan.
Niets! Zullen jullie laten om de kleine meid weer gezond.
In het leven te zien staan.

Blijf dromen van een toekomst met elkaar.
Ook al valt het soms niet mee.
Ik stuur alle kracht naar jullie toe.
In dat land ver over zee.

Joanna

Joanna Daalder