10. dec, 2015

Mijn Verhaal

Dit gedicht gaat over mijzelf.
Na heel veel ziek en zeer. Toch wel de mooiste ervaring die ik heb meegemaakt.
Het beklimmen van de hoge berg in Benidorm. Met het speciale gedenk kruis.
Een soort bedevaart plaats voor mensen die er iets willen herdenken of afsluiten of opnieuw willen beginnen.
Voor mij was het een onvergetelijke ervaring.

Wonderen bestaan.
Daarvan ben ik overtuigd.
Tweemaal lopend de berg beklommen.
Naar het grote kruis.

Voelde mijzelf ertoe verplicht.
Moest mijzelf bewijzen.
Tot tweemaal deze berg beklommen.
Ook al moest ik mezelf naar boven hijsen.

Lang en zwaar was de weg er naartoe.
Maar opgeven was geen optie.
De laatste bochten werd ik geduwd.
Iets gaf mij de energie om door te gaan.
Bijna rechtop lopend kwam ik bij de top aan.

Zwevend op mijn benen.
De laatste trap omhoog gedaan.
Toen pas zag ik het indrukwekkende kruis
Heel vlak voor me staan.

Aangekomen bij het enorme kruis.
Kwamen plots mijn emoties los.
Tranen biggelde over mijn wangen.
Dit was wat ik nodig had.
Dit was waarna ik verlangde.

Overmand door verschillende gevoelens.
Gevoelens van dankbaarheid.
Gevoelens van liefde.
Gevoelens van trots.

Wie had ooit kunnen bedenken.
Dat het mij zou lukken de berg omhoog te gaan.
Wie had dat ooit kunnen bedenken.
Dat ik hier intens gelukkig.
Naast mijn geliefde zou mogen staan.

Hele diepe dalen heb ik moeten gaan.
Donderde van menige top.
Maar kijk nu toch eens!
Ik ben twee keer lopend de berg weer op gegaan!

Nooit had ik verwacht.
Dit mee te kunnen maken.
Maar sinds de eerste keer naar boven.
Ben ik een ander pad ingeslagen.
Een pad vol met emoties.
Een pad gevuld door liefde.
Een pad gevuld met rust voor mezelf.

Het leven deelt soms rake klappen.
Maar weet er komt weer een goede tijd.
Bewandel dan ook zo'n pad.
En raak daar je pijn en verdriet maar kwijt.

Ik kijk nu naar het licht.
En voel me warm van binnen.
Dankbaar en gelukkig.
Dat ik opnieuw mocht beginnen.

Joanna

Joanna Daalder