21. aug, 2019

Terugblik

Terugblik 21 Augustus 2003 half 8 in de morgen.


Paniek heeft zich meester gemaakt van mij en van mijn gezin.
Straks gaat het gebeuren en wordt het voor mij het moeilijkste moment uit mijn leven.
Met een dikke kus neem ik afscheid van mijn man, tranen stromen over onze wangen. Thuis heb ik al van de kinderen afscheid genomen. (De rit naar het ziekenhuis duurde lang en was een weg vol verdriet en tranen, in mijn gedachten was ik al zover dat het misschien wel mijn laatste rit zou zijn.)
Dan wordt ik weggereden richting O.K. voor de grote operatie. Jan loopt zo vermogelijk met me mee en houd mijn hand vast. Nog een kus en ik wordt naar binnen gereden.
4 weken daarvoor is bij mij longkanker geconstateerd en ik moet zo snel mogelijk geopereerd worden. Dat gaat deze ochtend gebeuren. Paniek en angst bij mij is enorm! zelfs het spuitje om rustigbte worden heeft geen effect.
Ik mag zeggen welke muziek ik mooi vind dan draaien ze dat om me gerust te stellen als de voorbereidingen plaats gaan vinden.
Kan mij dat schelen, huil ik.
Daarna gaat het snel en weet ik alleen dat ik op de IC een beetje bijkwam en snel weer wegzakte.
In mijn onderbewustzijn hoor ik alles, zoveel lawaai en zelf kan ik niet reageren , alles vol slangen en apparatuur. Een vreselijk pijnlijke tijd volgt hierna. En de dag na de IC wordt ik per ambulance verplaatst naar een ander ziekenhuis. De pijn tijdens dat transport is onbeschrijfelijk. Maar ik kan mezelf
alleen maar overgeven aan wat er met me gebeurd. Dagen en weken vol verdriet en angst. Op mijn bed werd een document gelegd met het percentage kans wat ik nog heb nu ik geopereerd ben.
Dan komt mijn man op bezoek en ziet het papier liggen. Hij schiet meteen in de stress, wat hij al had maar nu erger. Mijn kans om te overleven is 10% !! Gelukkig heeft niemand dat aan mij verteld. Ik wist van niks en was  bedwelmd van de morfine. Na een zware revalidatie en veel terugval . Diverse keren opnieuw opgenomen met nare bijwerkingen opname na opname. Dan verstrijkt de tijd. Het eerste controlle onderzoek en scans. Ik ben helemaal schoon!! De blijdschap is enorm net zoals de angst. De angst dat het toch weer fout kan gaan. Maar de arts feliciteerde ons en vertelde me dat ik nu een tweede kans van het leven heb gehad. Geniet ervan zegt de dokter maar ik wil je streng onder controle houden. Nou daar was ik alleen maar blij om . Langzaam kroop ik uit mijn diepe dal en begon het gewonen leven weer, mijn coditie was helemaal weg maar kwam gelukkig na veel oefenen weer terug. De angst dat de kanker bterug zou komen blijft altijd in je achterhoofd elke nieuwe controlle zit je weer in de srtess. Maar we leven nu volop en genieten van het gezin en alles om ons heen ik heb mijn optimisme gelukkig weer terug en sta nu positiver in het leven dan ooit.Dus voor ons allen is de datum 21 Augustus mijn tweede verjaardag . Vandaag dus 16 Jaar geworden. We moeten er ook om lachen vanochtend zei mijn zoon . Nou mam dan mag je nu je brommer rijbewijs halen ehh ja grapjas die heb ik al en de rest ook . Wat ben ik een gelukkig mens met mijn familie overal kunnen we over praten en geintjes maken.
Elk jaar is er 1 persoon die mij als eerst feliciteert met deze bijzondere dag. Zo ook vanmorgen weer een lief bericht. Gefeliciteerd met uw tweede verjaardag!
Dank je lieve Tat 😘😍

Ik hoop nog heel veel

verjaardagen te mogen vieren .

Joke